زنده دلان

PHP-GTK روی ویندوز

پارازیت — Mon, 28 Jun 2010 16:13:24 +0000

PHP-GTK یک بسط (extension) پی اچ پی است برای برنامه نویسی غیر وبی (اپلیکیشن).

برای نصب PHP-GTK روی ویندوز ابتدا بسته Windows binary pack را از آدرس زیر دریافت کنید
http://gtk.php.net/download.php

بسته مورد نظر را در محل مناسبی (برای مثال درایو C ) اکسترکت کنید حالا PHP-GTK روی سیستم شما نصب شده است برای تست این بسط به صورت زیر اقدام کنید:

ادیتور خود را باز کنید و کد های زیر را در آن قرار دهید و آن را مانند تمام برنامه های PHP ذخیره کنید

(برای مثال من بر نامه زیر را با نام test.php در درایو E ذخیره کرده ام)

set_title("Test");
	$win->connect_simple('destroy' , array('gtk' , 'main_quit'));
	$lbl=new GtkLabel("Nokhostin Barname \n Emtehane PHP-GTK");
	$win->add($lbl);
	$win->show_all();
	Gtk::main();
?>

حالا باید برنامه را اجرا کنید برای اجرای برنامه های PHP-GTK باید به شکل زیر عمل کنید

ابتدا به خط فرمان رفته (Start > Run > cmd) و فرمان اجرای برنامه را در خط فرمان وارد می کنید

شکل کلی فرمان اجرای برنامه های PHP-GTK به شکل زیر خواهد بود

"مسیرGTK\php.exe" "مسیر و نام فایل"

‌برای مثال من فایلهای PHP-GTK را در درایو C اکسترکت کردم دستور خط فرمان آن به شکل زیر است:

"C:\php-gtk2\php.exe" "E:\test.php"

پس از اجرای این دستور باید پنجره ای مثل پنجره زیر ببینید

خون بها

پارازیت — Mon, 31 May 2010 07:26:55 +0000

حرمت نگهدار دلم ، گلم ، کین اشک خون بهای عمر رفته من است….

خون بها با صدای حسین پناهی شاعر اثر
Download audio file (khon%20baha.mp3)
چند روزی است مدام اینو با خودم زمزمه می کنم

انتشار نهایی اوبونتو 10.04

پارازیت — Thu, 29 Apr 2010 18:28:05 +0000

سر انجام انتظار به پایان رسید و سیستم عامل اوبونتو‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ به انتشار نهایی رسید

برای دریافت آن می توانید به وبسایت اوبونتو مراجعه فرمایید
هم اکنون در پی دانلود آن هستیم و از ویژگی ها مزایا معایب آن بی خبریم

در ادامه نکاتی در زمره خواهیم نگاشت

نوروزی دیگر

پارازیت — Sat, 20 Mar 2010 19:18:05 +0000

باز هفت سین سرور
ماهی و تنگ بلور
سکه و سبزه و آب
نرگس و جام شراب

باز هم شادی عید
آرزوهای سپید
باز لیلای بهار
باز مجنونی بید

باز هم رنگین کمان
باز باران بهار
باز گل مست غرور
باز بلبل نغمه خوان

باز رقص دود عود
باز اسفند و گلاب
باز آن سودای ناب
کور باد چشم حسود

باز تکرار دعا
یا مقلب القلوب
یا مدبر النهار
حال ما گردان تو خوب
راه ما گردان تو راست

باز نوروز سعید
باز هم سال جدید
باز هم لاله عشق

خنده و بیم و امید

***
نگاشته فریبا شش بلوکی

و اما نوروز بر همگی مبارک

صبح می‌خندد و من گریه کنان

پارازیت — Tue, 09 Mar 2010 19:36:42 +0000

صبح می‌خندد و من گریه کنان از غم دوست		ای دم صـبـح چـه داری خـبـر از مـقدم دوست
بر خودم گریــه همی ‌آیــد و بــر خنده تــو		تـا تـبـسم چه کنی بی ‌خبـر از مـبـسم دوست
ای نسیـم ســحر از مــن بــه دلارام بــگوی		که کسی جـز تـو نـدانـم که بود مـحرم دوست
گــو کــم یــار بــرای دل اغــیـار مـگـیــر		دشمن این نیک پسندد که تو گیری کم دوست
تو که با جانـب خصـمـت بـه ارادت نظرست		بـه که ضـایـع نـگذاری طـرف مـعـظـم دوست
من نـه آنـم که عدو گفت، تو خود دانی نیک		کـه نـدارد دل دشـمـن خـبـر از عـالـم دوست
نـی نـی ای بـاد مـرو حـال مـن خسته مگوی		تـا غــبـاری نـنـشـیـنـد بـه دل خــرم دوست
هر کسی را غـم خـویـشست و دل سـعدی را		همه وقـتی غـم آن تـا چـه کنـد با غم دوست

ابیاتی که خواندید غزلی بود از سعدی که از توضیح دادن آن صرف نظر می کنیم

غریبی در دیار آشنایان

پارازیت — Sun, 14 Feb 2010 19:53:45 +0000

غریب بود در غربتی تیره. حضورش روشنی زمین و آسمان سرزمین ما بود. زمان حضورش زمان روشنی دلها. اما بد ذات ِ بد اندیش آن سیاهی ابر زمانه، آن آفتاب مفخر زمین را به شهادت رساند. زمانه آن سیاهی را درنوردید. حالا آن بقعه و آرامگه در مشهد آن بزرگوار آشنای غریبان و بی پناهان کل عالم شده. کسی که به مشهد این بزرگوار عزیمت می کند دیگر غریب نیست. تنها غریب این شهر و دیار حبیب عالمیان امام رضا (ع) است.
یا امام غریب از کیلومتر ها سلام و درود نثارت می کنم.
به امید روزی ام که روی سیاهم با دیدار گنبد طلاییت روشن شود و پاهای خسته ام به گرد خاک مقبره ات تازه شود.

آقای غریب من فردا دیگر طلوع نخواهد کرد چون سحرگاهش غروب تو خواهد شد. و زمین سوگوار سیه پوش تو

آفرین بر غم

پارازیت — Sun, 31 Jan 2010 20:37:21 +0000

اندر دل بـی وفـا غـم و مـاتـم باد
آن را کـه وفا نیست ز عالم کم باد

دیدی که مرا هیچ کسی یاد نکرد؟
جز غـم که هزار آفـریـن بر غم باد

داشتم شهرام ناظری گوش می کردم به این رسیدم فکر کردم بد نباشه اینجا بنویسمش

من چی بگــــــم؟

پارازیت — Tue, 29 Dec 2009 16:56:54 +0000

این اولین پست وبلاگ من می باشد و بسیار خوشحالم که اولین دستنگارم را با نگاشته ای در مدح حسین (ع) آغاز می کنم امیدوارم که حسینی باشم.
دومین افتخار این بنده حقیر و این وبلاگ و این پست این است که شروع کارمان در ماه محرم و در سوگ سیدالشهدا امام حسین (ع) بوده
و سومین افتخار اینکه دستنگارم را کپی کرده ام! (البته با کسب اجازه) آن هم از وبلاگ هنرمند عزیز جناب آقای رضا احسان پور
دل توی دلم نبود که شب بشه. اون شب اولین باری بود که قرار بود مجری باشم؛ مجری شب اول روضه‌ی محرم، با حدود هزار و 500 نفر عزادار.
صورتم را اصلاح نکرده بودم که یه ته‌ ریش مختصری داشته باشم؛ آب سرد هم نمی‌خوردم که یهو صِدام خراب نشه و …
همه‌ی اینا را فقط و فقط به خاطر تاثیرگذاری بیشترِ اجرام انجام می‌دادم. نه این‌که هول کرده باشم، نه! قبلاً هم بارها و بارها جلوی جمعیت، تئاتر بازی کرده بودم، ولی اجرا، اونم اجرای روضه، تجربه‌ی تازه‏ای بود و به نو بودنش می‌ارزید. تازه می‌تونستم از این به بعد سرم را بالا بگیرم و بگم که من چند شب هم مجری روضه‌ی فلان مجموعه فرهنگی بوده‌ام و فلان و فلان!
از چند روز قبل، دنبال چندتا متن و شعر درست و حسابی برای اجرا بودم. یادم میاد غیر از سوزوندنِ یه کارت اینترنت 10 ساعته، برای پیدا کردن شعر و متن توی اینترنت، یه هفت هشت تا کتاب هم از کتابخونه‌ی دانشگاه امانت گرفته بودم و هرچی می‌گشتم چیز به‏درد بخوری چشمم را نمی‌گرفت.
لابلای کتاب‌های یکی از دوستام، چشمم افتاد به یک مجموعه از نوشته های عاشورایی «شهید سید مرتضی آوینی» که توی مجله ای چاپ شده بود. با اینکه از طرح جلد مجله و اسمش خوشم نیومد، ولی نمی‌دونم چی شد که مجله را ازش گرفتم تا بخونم. شاید چهار یا پنج بار همین‌طور بدون توقف کل نوشته رو خوندم. اون‌قدر با حس می‌خوندم که کم کم دیگه داشتم شک می‌کردم که نکنه این ها را خودم نوشته‌ام!
غرق نوشته شده‌بودم؛ همین هم بیش از هر چیز دیگه‌ای باعث تعجبم می‌شد که چی شده که من، یهو و ناخواسته باید تا این حد مجذوب بشم.
“امام ایستاد و خطبه ای كربلایی خواند : « اما بعد… می بینید كه كار دنیا به كجا كشیده است ! جهان تغییر یافته ، منكَر روی كرده است و معروف چهره پوشانده و ازآن جز ته مانده ظرفی، خرده نانی و یا چراگاهی كم مایه باقی نمانده است . » «زنهار ! آیا نمی بینید حق را كه بدان عمل نمی شود و باطل را كه ازآن نهی نمی گردد تا مؤمن به لقای خدا مشتاق شود؟ پس اگر اینچنین است ، من درمرگ جز سعادت نمی بینم و در زندگی با ظالمان جز ملالت . مردم بندگان حلقه به گوش دنیا هستند و دین جز بر زبانشان نیست؛ آن را تا آنجا پاس می دارند كه معایش ایشان از قِبَل آن می رسد ، اگر نه ، چون به بلا امتحان شوند ، چه كم هستند دینداران » …”
به خودم که اومدم، دیدم غروب شده. با عجله خودم را رسوندم به محل روضه، اون‌قدر حواسم پرت بود که بجای کفش، دمپایی پوشیده بودم. با سر و وضع نامرتب و آشفته رفتم پشت میکروفن و همه را دعوت به اقامه‌ی نماز کردم. بعد از نماز هم، سخنران بلافاصله می‌رفت منبر و گلِ برنامه‌ی من مربوط به زمان بین سخنرانی و مداحی بود. تا زمانی که نوبت من می‌رسید، مثل دیوونه‌ها نشسته بودم یه گوشه و همین‌جور نوشته را می‌خوندم. نمی‌دونستم کدوم قسمتش را انتخاب کنم و بخونم. زمان همین‌جور به سرعت می‌گذشت. توی همین فکرها بودم که دیدم سخنرانی تموم شد و مسئول برنامه داره صدام می‌زنه که، «پس چرا نشسته‌ای؟ برو نوبت توئه…». حتی فرصت نکرده بودم که یه مختصری از نوشته را روی کاغذ بنویسم؛ پای برهنه و بدون کفش رفتم پشت میکروفن ایستادم،با یک مجله که این‌قدر خونده بودمش و توی دستم لوله‌اش کرده بودم که …
توی اون لحظه دیگه به هیچی فکر نمی‌کردم، نه به ته ریش، نه به صدای صاف و شفاف، نه به …
نوشته‌های مجله جلوی چشمم رژه می‌رفت؛ انگار یه نفر داشت بلند بلند نوشته ها را توی سرم می‌خوند! منگ شده بودم، یکی دو دقیقه همین طور زل زدم به مردم. هیشکی هیچی نمی‌گفت. انگار همه حال و روز منو فهمیده بودند. فضا خیلی سنگین بود. دستام یخ کرده بود و می‏لرزید. برای اینکه نیفتم با یه دستم محکم به پایه‌ی میکروفن چسبیده بودم. مجله را به زور باز کردم و تند تند ورق می‌زدم. خواستم شروع کنم به خواندن، ولی صدام در نمی‏اومد. هر چی تلاش کردم فایده ای نداشت. تند تند ورق می‌زدم، ولی…
یه قطره اشک از چشمم افتاد روی صفحه مجله، دیگه نتونستم خودمو کنترل کنم، پاهام شل شد و محکم با زانو افتادم روی زمین و های های زدم زیر گریه…
جمعیت هم منفجر شد! زن و مرد، بزرگ و کوچک، همه آتیش گرفتند و زدند زیر گریه، بلند بلند …
نه گریه‌ی من بند میومد و نه گریه‌ی جمعیت. چراغ‌ها را خاموش کردند، ده دقیقه‌ی کامل همه‌ گریه می‌کردند. گریه، گریه، گریه …
بعد که همه آروم شدند، مداح توی اون تاریکی اومد پشت میکروفن و گفت:« من چی بگم؟ »
روضه‌ی اون شب مداحی نداشت…