بر می گردی و به من لبخند می‌زنی، لبخندت را نمی بینم و چنان در سفر دریایی چشمانت به پیش می روم که گرم لذتی سرشار می‌شوم، و خود را تسلیم امواج شتابانی می کنم که به دوردست دریای نگاهت می رود و مرا با خود می‌برد و چه زجر آور است که تکانم می‌دهی و مرا از لحظه‌های ناب عاشقانه‌ام جدا می‌سازی.

تا بی تو بودم، انگار نبودم و چنان لحظه‌ی تولد را به خاطر می‌سپارم که لبخند آشنا و شورانگیز تو، جان سرد و غمگین مرا، از بی کسی رهانید و گرم و دلپذیر در آغوش محبت جای داد.

و تو نمی‌دانی که چگونه من از محراب عشق به معراج دوست داشتن پر کشیدم و دانه‌ی مهر تو را باران خورده و پاک در سرزمین خشک و تافته‌ی قلبم رویاندم.

و تو چگونه می توانی دریابی که اگر لحظه‌ای برخیزی و چتر محبت را از بالای سرم برداری، و با ناز انگشتان بارانی‌ات، نهال تازه رسته قلبم را زندگی بخشی، من در آتش خشک تنهایی خواهم سوخت…

بهار من!

نمی توانم ابر سپید و سبکبال وجود تو از کدام افق برخواست اما می دانم که خران بودم، بهارم کردی، دشت بودم، باغم کردی، زمینی بودم، آسمانی‌ام کردی، و تو ای غناری زرین بال زیبای من، مگذار دمی بی تو بودن را تجربه کنم…

قسمت هایی از کتاب شب‌های بی‌ستاره نوشته مهسا طایع

اول صلا به سلسله‌ی انبیا زدند

نوبت به اولیا چو رسید آسمان طپید

زان ضربتی که بر سر شیر خدا زدند

محتشم کاشانی

شهادت امیرمومنان حضرت علی علیه سلام بر همه مومنان تسلیت باد

باز هم رنگین کمان
باز باران بهار
باز گل مست غرور
باز بلبل نغمه خوان

باز رقص دود عود
باز اسفند و گلاب
باز آن سودای ناب
کور باد چشم حسود

باز تکرار دعا
یا مقلب القلوب
یا مدبر النهار
حال ما گردان تو خوب
راه ما گردان تو راست

باز نوروز سعید
باز هم سال جدید
باز هم لاله عشق

خنده و بیم و امید

***
نگاشته فریبا شش بلوکی

و اما نوروز بر همگی مبارک