غریب بود در غربتی تیره. حضورش روشنی زمین و آسمان سرزمین ما بود. زمان حضورش زمان روشنی دلها. اما بد ذات ِ بد اندیش آن سیاهی ابر زمانه، آن آفتاب مفخر زمین را به شهادت رساند. زمانه آن سیاهی را درنوردید. حالا آن بقعه و آرامگه در مشهد...

اندر دل بـی وفـا غـم و مـاتـم باد آن را کـه وفا نیست ز عالم کم باد دیدی که مرا هیچ کسی یاد نکرد؟ جز غـم که هزار آفـریـن بر غم باد داشتم شهرام ناظری گوش می کردم به این رسیدم فکر کردم بد نباشه اینجا بنویسمش